انسان ها  به شیوه ی هندیان بر سطح زمین راه  می روند.با یک سبد در جلو ویک سبد در پشت.در سبد جلو ,صفات نیک خود را می  گذاریم .در سبد پشتی ,عیبهای خود را نگه می داریم . به همین دلیل در طول روزهای زندگی خود ,چشمان خود را برصفات نیک خود می دوزیم وفشارها را درسینه مان  حبس می کنیم . در همین زمان بیرحمانه , در پشت سر همسفرمان که پیش روی ما حرکت میکند,تمامی عیوب او را می بینیم . بدین گونه است که در باره ی خود بهتر از او داوری می کنیم ,بی آنکه بدانیم کسی که پشت سر ما راه می رودبه ما با همین شیوه می اندیشد.



پائولو کوئیلو